Ponte no seu corpo.

Ponte no seu corpo foi o nome que lle puxemos á actividade que onte vivimos no colexio:
Algunhas alumnas do ciclo de Atención socio-sanitaria do Instituto Anxel Casal, deseñaron e executaron para nós, xogos de sensibilización nos que tentemos poñernos no corpo de persoas que viven cunha discapacidade.
Camiñamos cegos, movímonos en silla de rodas ou con andadores, manexamos cubertos e vaixelas especiais...

Aprendimos cousas moi interesantes, vivíndoas e sentíndoas.
MOITAS GRAZAS a todas (alumnas e profes)

Nova adiviña do Mateus.

Amigas e amigos:
A vosa sabedoría (ainda que xa estaba ben avisado do ano pasado) segue a me sorprender. En fin, alégrome de que xunto ao coñecemento do voso corpo tamén exerzades a perspicacia e lle doedes á vosa intelixencia e imaxinación o privilexiado lugar que lle debe corresponder no voso ser (non creades que nos adultos iso ocorre habitualmente…).
Bon, a ver que tal se vos dá agora, con esta outra adiviña:
¿Sabedes o que nunca se pode tocar coa man esquerda?

Mi hermanito de la luna.

Hai uns días deixeivos aquí un enlace para que vos achegárades a Clecla...(deliciosa Clecla!).

Hoxe quero deixarvos outro moi, moi especial:

Mi hermanito de la luna amósanos o autismo desde a percepción dunha nena que o vive no su fogar.
Ademais dun contido marabilloso, este video é unha xoia da animación, algo moi diferente e especial. Disfrutádeo coa vista, o oído... e o corazón!
Picade AQUÍ.

Outra lección maxistral.

Hoxe tivemos no colexio a Isa, a nai de Andreia, que é enfermeira na UCI.
Exlicounos moitas cosas sobre o corazón e os seus coidados. Tamén sobre virus e bacterias.
Pequenos e grandes escoitamos usando o fonendoscopio.
Gustounos moito. GRAZAS, Isa!

Unha adiviña.

Amigas e amigos:
Vexo que andades investigando sobre o corpo humano, esa fascinante casa en que todos habitamos. Na vosa aventura déixovos esta adiviña, a ver se sabedes de que se trata…

Moitos irmáns,
xuntiños todos,
cando un deles come,
comen os outros.

¿Que será?

Temos un corpo moi humano.

Dentro do proxecto Xentes como folerpas, andamos todos no colexio a estudar o corpo humano.

O noso Rato preparou un libriño no que podemos reflectir parte do que imos aprendendo e que titulou Teño un corpo moi humano (será mentireiro!!!)

Aquí deixamos unhas imaxes que amosan a portada dese libro e tamén a visita que o venres pasado fixemos á Domus.

Carta do Mateus.

Amigas e amigos:
Neste inicio do Outono, o Rato e eu queremos facervos pensar e sentir un pouco, así que vos deixamos estes dous poemas curtos que chegaron á biblioteca do Bosque non hai moito, para que digades que vos parece que poden querer dicir (ainda que vos adianto que poden expresar varias cousas ao mesmo tempo). Por certo, tamén vós, profesor@s, nais e pais, e ti, que pasas agora por este blog, podedes dar o voso parecer.

O primeiro é un haiku, unha pequena e fermosa composición xaponesa, de só tres versos, cunha longa tradición nese país. Este foi escrito por Issa Kobayashi, e di (vai a versión orixinal en xaponés debaixo):

As distantes montañas
brillan nas pupilas
da libélula.

Tô-yama ga
medama ni utsuru
tombo kana.

O segundo foi publicado hai uns meses, e pertence a un libro, Metal central, dun bon amigo dos trasnos, buscador de ramas e raíces entre e para as árbores da literatura, Alfredo Ferreiro:

Os homes traballan,
traballan,
traballan e temen
que os nenos
cunha poderosa palabra
lles apunten
ao corazón.

Que vos parecen? En que vos fan pensar?