Hoxe tivemos na Biblio uns convidados moi especiais:
Eran as nenas e nenos que van encher a aula dos pequechos no vindeiro curso.

Resultaron un público estupendo... e casi non precisaron a mamá e papá!
Mirade que atentos escoitaron Carapuchiña!

Ata sempre, querido Juan.

Hoxe queremos lembrarte, Juan Farias, con tristura e agradecemento.

Deixamos constancia na imaxe seguinte da túa presenza na nosa Biblio.
Nesta pequena biblioteca escolar os nenos e nenas coñecen moitas das túas palabras que, mesmo nalgún caso, eles ilustraron e...recitaron.
Porque a túa prosa é pura poesía.

Grazas, querido Juan.

A ilusión de amosar o traballo ben feito.

Os Caderniños do tema están rematados.


Que ilusión velos todos xuntos e poder amosalos ás nosas familias!


Noraboa, nenas e nenos, polo voso estupendo traballo!

O venres tivemos festa!

Achégase xa... a festa Do teu verdor!

Queres bosqueArte??

Queres bosqueArte?

Pensando en bosques e en arte, véuseme á cabeza un pintor... que me encanta!

Queres disfrutar da obra de Rousseau?

Velaí un video que nos achega aos seus cadros

Mateus propón un xogo.

Amigos e amigas:
Deixástesme pampo con tantas descricións como fixestes de min! O caso é que, ben mirado, todas elas teñen algo do que os trasnos somos.

Sempre se dixeron moitas cousas de nós, botándonos as culpas de case todo (ainda que ás veces si teñen razón), pero, como saberedes, traballamos sempre na sombra, cultivando a imaxinación e dándolle a volta a demasiadas cousas que os adultos pensan que son serias, importantes: para nós, todo aquilo do que non se poida rir un ás gargalladas énos un pouco sospeitoso, e por iso defendemos en todo momento o dereito a soñar, xogar, aprender e sentir a realidade por un mesmo... nisto coincidimos, é verdade, o Rato e eu, como xa suporedes.

Pois teño aquí outro pequeno xogo para vós, relacionado co que estades tratando estes meses: imaxinemos como sería o animal máis estraño que encontraríades nun bosque. Terías ás, plumas, patas, pelos?

EnvÍo o meu:
O fendecastañas, un animal pequeniño, cun fuciño un pouco longo e duro, dez dentes, e uns ollos cor de mel escuro. Anda (ou andaría, existirá?) sobre catro patas un algo retortas, e, cousa rara, pasa a primavera e o verán durmindo nunha cova que vai furando ao acabar o inverno, despois de duplicar o tamaño do seu corpo con tanta castaña como comeu. Disque Álvaro Cunqueiro o viu unha vez na botica do seu pai, aló por Mondoñedo, pero acordou con el non mencionalo en ningún conto dos seus.

Que vos parece? Xogamos?